( 1 ) منزلت و جايگاه عزادارى در سخن و سيره پيشوايان « 1 » بر پايه روايات ، برپا داشتنِ عزا براى سالار شهيدان و يارانش ، مرثيه‌سرايى براى آنان و گريه بر مصائبى كه بر ايشان گذشته است ، بويژه در دهه اوّل محرّم و خصوصاً در روز عاشورا ، مورد تأكيد اهل بيت عليهم السلام بوده است . عزادارى براى سيّد الشهدا ، در حقيقت ، اظهار محبّت به خاندان پيامبر صلى اللَّه عليه و آله است كه قرآن ، مودّت آنها را واجب كرده است : « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى . « 2 » بگو در برابر اين [ رسالت ] ، مزدى از شما نمىخواهم ، جز دوست داشتن خويشاوندان [ خود ] را » . عزادارى براى سيّد الشهدا عليه السلام ، اظهار همدردى در بزرگ‌ترينِ مصائبى است كه براى اهل بيت عليهم السلام و در واقع براى اسلام ، پيش آمده است . امامانِ اهل بيت عليهم السلام ، جز تأكيدهاى مستقيم قولى ، به گونه‌هاى ديگرى نيز بر اهمّيت عزادارى براى امام حسين عليه السلام و زنده نگه داشتن آن ، تأكيد داشته‌اند كه به مواردى اشاره مىگردد : يك . مرثيه‌سرايان سيّد الشهدا عليه السلام ، پيش از واقعه كربلا بر پايه آموزه‌هاى حديثى ، نخستين كسى كه قبل از واقعه كربلا براى سيّد الشهدا عليه السلام مرثيه‌سرايى كرده ، خداوند متعال است كه آدم ابو البشر عليه السلام ، ابراهيم خليل عليه السلام و خاتم

--> ( 1 ) براى مطالعه تفصيلى اين موضوع و مستندات اين مقاله ، ر . ك : ص 929 ( بخش هفتم ) . نيز ، ر . ك : دانش‌نامه امام حسين عليه السلام : ج 9 ص 331 ( عزادارى و گريه براى امام حسين عليه السلام ) . ( 2 ) شورا : آيه 23 .